Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...

Τρεις μήνες (και κάτι ημέρες) μετά τη τελευταία δημοσίευση είμαστε ακόμα εδώ... Το καλοκαίρι έδωσε τη θέση του στο φθινόπωρο και περιμένουμε, ακόμα, τον χειμώνα. Αυτά εκτός σπιτιού όπου πέφτει η βροχή και κάνει κρύο στους δρόμους γιατί μέσα έχει ζέστη, νέα πράγματα, όμορφα πράγματα, άψυχα αλλά και έμψυχα, ακίνητα αλλά ζωντανά που μας δίνουν χαμόγελα ευτυχίας. Κάπου ανάμεσα κι εμείς να ψάχνουμε να βρούμε τα χαμμένα κομμάτια του παζλ για να το ολοκληρώσουμε και να το στολίσουμε περήφανα σε κάποιον τοίχο. Όμως, αυτό που θα μείνει τελικά είναι η προορισμός αλλά και το ταξίδι, εκεί που είμαστε συνεπιβάτες χωρίς επιστροφή...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος, και είμαστε ακόμα εδώ... :)

Κι ο μήνας έχει 9!!

Με το εννιά γεμάτο ζωή
Εμπειρίες, γεγονότα
Χαρούμενα, επώδυνα
ο ένατος λοιπόν μήνας ολοκληρωμένος

Η Σημειολογία ενός Εσωρούχου

Τί εκφράζουμε με την επιλογή ενός και μόνο βρακιού????

Γνώρισα τον άνθρωπο και αγάπησα τα ζώα

Αυτή είναι από τις ρήσεις που θα λέω, προσθέτοντας μπροστά της την πρόταση: "Θυμάμαι ο πατέρας μου που μου είχε πία μία φορά:"...

Όχι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι αξιαγάπητοι, ερωτεύσιμοι, καλοί, φίλοι και ό,τι άλλο θελήσει ο καθένας. Αλλά ένα ζώο μπορεί να αποδειχτεί εξ' ίσου καλός σύντροφος και φίλος.

Σκυλάκι, γατάκι, ψαράκι, καναρίνι, φίδι ή αράχνη (εδώ θα έρθει η πρώτη ένσταση από την Άννα) είναι παρέα, συντροφιά, χαρά αλλά και υποχρέωση, ευθύνη και δουλειά. Όμως, όπως για τους ανθρώπους που αγαπάς κάνει ό,τι χρειάστεί χωρίς να το σκεφτείς, έτσι και στα κατοικίδια (και μη).

Αφορμή ένα σκυλάκι που το πρωί καθόταν πίσω από μία αφιλόξενη καγκελόπορτα. Τα αυτιά κάτω, τα μάτια θλιμμένα και το βλέμμα χωρίς χαρά. Μία φωνή, ένα χάδι, λίγο παιχνίδι και το σκυλάκι σηκώθηκε, αναθάρησσε, κούνησε την ουρά του και ήταν αμέσως έτοιμο για παρέα. Αυτό είχε ανάγκη... Λίγη προσοχή... Δεν ξέρω πως του συμπεριφέρονται οι ιδιοκτήτες του αλλά εγώ χάρηκα που "σπατάλησα" μερικά λεπτά από τον πρωινό μου χρόνο για να πάρω πίσω αυτή την ανταπόκριση...

Λοιπόν, Αννούλα, αποφάσισε: σκυλάκι, γατάκι, ψαράκια ή καναρίνι; Γιατί για αράχνη ούτε λόγος φυσικά... ;)

Μανιακή Δευτέρα

Μανιακή νύχτα, μανιακό ξύπνημα και μια μανιακή γειτόνισσα.
Δυνατά πατήματα δακτύλων σε αναμνήσεις που παλεύουν να κρατηθούν.
Απόηχοι ονείρων, έννοιες που μας στοιχειώνουν στον ύπνο μας, διάφορες και διαφορετικές για τον καθένα.
Δουλειά ανείπωτη, καταδιωκτική.
Μέσα σε όλα μια δυνατή καταιγίδα που δίπλα στο μένος μοιάζει να έφερε την κάθαρση.

Και όποιος κατάλαβε......

Φεύγουμε...

...για τα πλατάνια, την εξοχή, τα τριαντάφυλλα, την ησυχία, την παραλία και το φαΐ στον σιδηροδρομικό σταθμό του... κάπου δεν ξέρω... γεια!

Καλώς μας βρήκατε...

Χαίρομαι που μου δίνεις αυτή την ευκαιρία Αννούλα μου για να χαιρετίσω κι εγώ τους απανταχού φίλους και εχθρούς, εντός και εκτός Ελλάδος, πάνω και έξω από τη Γη και να υποσχεθώ λόγια και σκέψεις, συμφωνίες και αντικρούσεις και την καλύτερη μαγειρική στον πλανήτη...